صفحه ۷۲-۵۳
راضیه میر علی ملک، طاهره ماهروزاده، سعیده علی نژاد
راضیه میر علی ملک۱
طاهره ماهروزاده۲
سعیده علی نژاد ۳
۱ دکتری مطالعات زنان گرایش حقوق زن در اسلام دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران rmiralimalek@gmail.com
۲ استادیار گروه قران و حدیث، مجتمع آموزش عالی بنت الهدی جامعه المصطفی العالمیه، قم، ایران mahrozadeh@gmail.com
۳ طلبه سطح ۳ رشته تاریخ اسلام مرکز مدیریت حوزه های علمیه خواهران، قم، ایران Alinejad.saede@gmail.com
چکیده
عدل در لغت به معنای برابرسازی و در مفهوم اجتماعی به معنای احقاق حقوق افراد در جامعه میباشد؛ عدالت مانند بسیاری از دیگر اوامر الهی حدود و مراتبی دارد؛ این امر چنان اهمیت بسزایی بویژه در ترویج و استقرار صلح دارد که در بسیاری از آیات قران و روایات اسلامی به آن اشاره شده و در برخی از اسناد به عنوان زیور حاکمان و زمامداران بشمار میرود. امام علی (ع) به عنوان رهبر جامعه اسلامی و امام اول شیعیان نسبت به این امر در دوران زندگی توجه خاصی مبذول داشته و در دوران حکومت کوتاه خود در راستای اجرای آن در جامعه تلاش وافری داشت، به طوری که این خصلت وی مانند تمام فضایل اخلاقی ایشان مورد تأیید دوست و دشمن بود. کاربست عدالت در زوایای مختلف امور حکومتی از جمله مسائلی است که امام علی(ع) در کنار موعظه و پند و اندارز کارگزاران همواره آن را با راهکارهایی بکار میبست؛ لذا در حکومت علوی راهکارهای اجرایی زیادی جهت برپایی عدالت در جامعه وجود داردکه اهمّ آنها وجود حاکمان عادل و متقی، نظارت بر اعمال و رفتار مسئولان در جامعه، دستور به ساده زیستی مسئولین جامعه اسلامی، عدم تبعیض بین اقشار جامعه، لزوم پایداری و پشتیبانی مردم و مسئولین از یکدیگر در جامعه میباشد. پژوهش حاضر به روش کتابخانهای به واکاوی این راهکارها و بازنمایی آن در حکومت علوی پرداخته و سعی در ترسیم و تحلیل آن دارد.
واژگان کلیدی: امام علی (ع)، عدالت، سیاست، حکومت اسلامی، صلح، اجتماع
Sunday, 8 September , 2024